Ons nieuwe dorp Warfhuizen heeft een prachtig (RK) kerkje, ideaal van maatgeving en bovenop een wierde, dat is Gronings voor terp. In het kerkje zetelt pater Hugo, een paradijsvogel zoals er hier meer rondvliegen, of eigenlijk: neerstrijken.
Hugo is kluizenaar en heeft allerminst een hekel aan publiciteit, keert niet zelden terug in de kolommen. Bekijk vooral even deze documentaire, kundig door de pater zelf gescenarieerd. Hij is overigens ook de uitvoerend acteur, alsmede narrator.
Kerstnacht bezochten we de Kertsmis en bleek de pater minder paradijsvogel. Als rechtgeaarde conservatief legde hij de kerkgangers om onopgehelderde redenen een dubbel rondje liturgie op.
Het eerste rondje werd ondergetekende -geboren protestant- nog geboeid door de Roomse Pracht en Praal. Raakte weliswaar wat afgeleid door het uitbundige gebruik van wierook, die hem terugvoerde naar herkomsteiland Socotra, maar het prachtige Latijn en de zuivere zang van de pater dreven hem via de Levant toch weer terug naar Europa.
Het tweede rondje duwde de wierook gestaag de zuurstof uit de benauwde kerk en legde het overdadige en dwangmatige ceremonieel de protestant het spreekwoordelijke vuur aan de schenen. De pracht en praal en het mooie Latijn ging tenonder in herhaling achter hekken, achter ruggen en soms wat handen, in gevecht met wierook, wauwel, wijwater en wijn. De gedweee gevouwen handjes van devote koorknapen wekten allengs ergernis op.
We werden deze avond verheugd met de komst van het kerstkind, maar waren -na een straffe twee uur- verheugder met onze hernieuwde vrijheid. En toch was het sowieso een welbestede avond.
Bekijk ook de eerdere documentaire over de pater en de kerk. Kerkje is gemakkelijk te bezoeken -een slordige vijfhonderd meter slenteren- wanneer je toch al verblijft op Het Halve Ambt, met zijn heerlijke koffies en eindeloze vergezichten.
